Bijzonder is dat de uitgevers gezamenlijk werken aan een aangeleverde casus en daardoor nadenken over mogelijke toepassingen binnen hun eigen uitgaven.

Als basis wordt het Business Model Canvas van Osterwalder gebruikt. Dit helpt de uitgevers met een kapstok om het model aan op te hangen.

Er wordt druk met Post-It notities geplakt en gediscussieerd over de actuele ontwikkelingen in het vakgebied.

Als het goed is hebben we aan het eind van de dag 4 modellen waarin nieuwe inzichten van de aanwezige uitgevers zijn verwerkt.

Update: aan het eind van de dag hadden we inderdaad 4 verschillende modellen waarin nieuwe inzichten van de uitgevers naar voren zijn gekomen. Een mooie quote om dit te illustreren (vrij vertaald):

“Met een abonnement ben je een loser, heb je een lidmaatschap dan ben je een held.”

Unbound is opgericht door 3 schrijvers die het traditionele proces maar ondoorzichtig vonden. Ze geven een leuke uitleg over dat huidige proces. Bij Unbound hebben de lezers invloed. Een schrijver presenteert een idee, lezers vinden dat leuk en beloven geld. Als de benodigde ondersteuning binnen is wordt het boek afgemaakt en gepubliceerd. Lezers luisteren en lezen mee in ‘The shed’ met de auteur en krijgen meer informatie. Beloning voor de lezer loopt van (natuurlijk) het boek zelf, als ebook of print, tot en met een lunch met de auteur. Dichterbij kan niet.

Er doen onbekende schrijvers mee maar ook iemand als Terry Jones. Jawel, die van Monty Python. Hij gaat een boek schrijven over ‘Evil Machines’. De apparaten die je dagelijks gebruikt maar opeens ‘evil’ worden. Dat lijkt me in ieder geval een leuk boek. En het gaat goed met de support, want Terry is op 49% van de benodigde support.

In Nederland kennen we ook meerdere initiatieven om het moeizame proces van het uitgeven van een boek te versimpelen. Eén van die initiatieven is 1miljoenboeken, een project van Carin Wormsbecher. Zij vond, als directeur van drukkerij Wedding in Harderwijk, dat iedere schrijver in staat moet zijn om zijn of haar boek het levenslicht te laten zien. Ongeacht of een uitgever het nu interessant vindt of niet. Door je boek bij 1miljoenboeken uit te geven krijg je als auteur het merendeel van de opbrengsten en ben je zelf verantwoordelijk voor de marketing van je eigen boek. Maar daar wordt je goed in ondersteund door het team. Boek schrijven? Kijk dan even op 1miljoenboeken!

Ook TenPages helpt schrijvers om boeken gepubliceerd te krijgen. Daar kan je als schrijver de eerste pagina’s van je boek delen om aandeelhouders te werven. Uiteindelijk, bij een succesvolle ‘emissie’, wordt je boek door een gerenommeerde uitgeverij uitgegeven. Hierdoor komen schrijver, lezers, investeerders en uitgevers bij elkaar. De actuele stand is dat 42 manuscripten erin zijn geslaagd om 2.000 aandelen te verkopen en daarmee kunnen de boeken worden geproduceerd en uitgegeven.

Een geheel andere innovatie op gebied van lezen is Elinea. Elinea voorziet in de behoefte om, onder andere, op onderwerp, schrijver of redactie team artikelen te ontvangen. Je betaalt dan per maand en de artikelen kan je lezen op vrijwel elk denkbaar apparaat. Onder andere NRC en Elsevier bieden al artikelen aan via Elinea.

Zo’n vaart zal het wel niet lopen. De aanpassing was nodig omdat gebruikers van een magazine vandaag de dag vele manieren hebben om een magazine te ‘consumeren’. Het oude logo had nog een oortje van een pagina erin … en dat kan vandaag de dag natuurlijk niet meer.
Op de site is een leuk filmpje te vinden waarin die ‘re-branding’ wordt getoond.

Ook leuk: een Youtube kanaal onder de titel ‘Magazine Media Minute’ waarin de uitgevers (!) van magazines kunnen laten zien hoe zij met hun magazine innovatieve nieuwe toepassingen ontwikkelen.

Dit is een leuk voorbeeld van een DIY (doe-het-zelf) magazine. Zie hoe die zelf te bouwen kast in elkaar gezet moet worden:

Bron: The Digital Nirvana » Blog Archive » Magazine Publishers of America: Minus the Publishing?

De uitgave van Mine Magazine was een samenwerking tussen Time Inc, Lexus en American Express. Voor Lexus was het een nieuwe vorm van adverteren om de doelgroep te informeren over de komst van een nieuw model. Door de keuzes die de lezer kon maken werd al een natuurlijke selectie gemaakt. Golf en luxe reizen passen wel bij Lexus.

De cijfers:

Uiteindelijk hebben 31.000 geïnteresseerden zich aangemeld voor het (gratis) magazine. Elke uitgave bestond uit 32 pagina’s die, op de cover na (!), allemaal zijn gepersonaliseerd. Verder wordt gesteld dat ontvangers drie keer zoveel tijd hebben besteed aan het gepersonaliseerde magazine vergeleken met een regulier tijdschrift. Ook was voor Lexus de conversie naar een online landingspagina (via een URL) 60% beter dan verwacht. In de video (die ik helaas niet kan embedden hier) vertelt de VP sales van ‘The Ace Group’ (Marketing and Print Solutions) Val DiGiacinto over deze case. Over de productie-techniek (HP Indigo), dat lezers voor print hebben gekozen en dat ze vooral blij waren dat ze veel print hebben gemaakt.

Relevant?

Het zijn leuke cijfers en ongetwijfeld een eerste experiment dat nog navolging zal krijgen. Natuurlijk moet je dergelijke cijfers met een korrel zout nemen. Met zulke conversie-cijfers is elke adverteerder wel te paaien (denk ik). Mits de adverteerder niet meer als traditionele adverteerder wil denken en de uitgever de traditie ook los kan laten. Uitgever en adverteerder kunnen als partner goed samenwerken. Voor zogenaamde ‘non-aging content’ is dit een interessante ontwikkeling. Denk aan die grote hoeveelheden content die uitgevers in hun archieven hebben. Daarvan is een deel niet meer actueel en niet bruikbaar. Maar er zijn genoeg voorbeelden te noemen (zoals in het geval van Mine met reizen, golf en luxe) die het mogelijk maken om content opnieuw te gebruiken. Voor de lezer wordt relevante content (namelijk eigen keuze) geboden, de adverteerder kan op basis van die relevante content op een goede manier met de doelgroep communiceren en de uitgever ziet weer nieuwe mogelijkheden om content te publiceren waar inkomsten tegenover staan.

Struikelblok

Belangrijk struikelblok blijft dan wel de technologie. Niet de productie, want daar is prima in voorzien. Het grote probleem is de mediium-neutrale opslag. Als je vandaag een uitgever vraagt of alle oude content beschikbaar is dan zeggen ze altijd ‘ja’. Maar niet middelen-vrij of medium-neutraal. De content is bijna altijd in opgemaakte vorm opgeslagen. Dus (voor print) in Indesign, Quark Xpress of PDF. Als je die content opnieuw gaat uitgeven krijg je misschien wel gekke dingen. Zoals vormgeving van verschillende artikelen die niet op elkaar lijkt (typografie, layout etc). Voor een succesvolle poging om non-aging content opnieuw uit te geven moet de uitgever, zelf of in samenwerking met bijvoorbeeld drukker, aan de slag om de content uit de vorm te halen en middelen-vrij op te slaan. Dan behoort niet alleen een gepersonaliseerd magazine tot de mogelijkheden maar staat de deur naar echt crossmediaal uitgeven open.

Bron: The Digital Nirvana – Mine magazine case study in personalization with The Ace Group’s Val DiGiacinto

Een ingenieus en tegelijkertijd erg simpel filmpje dat de kracht van woorden mooi illustreert. Oorspronkelijk was het filmpje alleen bedoeld voor intern gebruik, maar doordat het een grote hit werd (intern) is het publiek gemaakt.

Volg het weblog van Gordon Pritchard; interessante visies en meningen over print.

Gerd Leonhard noemt zichzelf ‘Media Futurist’. Ik heb hem een aantal keren zien spreken, onder andere op het MediaPark Jaarcongres eerder dit jaar (je weet wel, de dag dat het advies van de commissie Brinkman bekend werd).

In dit artikel slaagt hij erin om een serie goede adviezen te geven aan boeken-uitgevers. Er staan veel mooi geformuleerde one-liners in en er komen ook nog wat open deuren langs, zoals “the fastest way to economic suicide is to put walls around your content”.

Genoeg gekletst, ga het artikel lezen op zijn website

PixelMags digital publishers biedt uitgevers een platform om een magazine, brochure of andere papieren uitgave als applicatie op de iPhone te publiceren.

Uitgevers hoeven niets meer te doen dan een PDF aan te leveren die voldoet aan een aantal specificaties.

PixelMags regelt dan een applicatie waarmee gebruikers een bijzondere blader-ervaring krijgen op de iPhone. Er kan worden gezocht, interactieve content kan gebruikt worden (zoals video) en de applicatie is 3.0 geschikt en dat maakt het mogelijk om zogenaamde ‘in-app’ aankopen te doen. Dus oude uitgaven e.d. kunnen direct worden gekocht.

Nieuwe markt?

We’ll post a PDF online, free for everyone—but only after we sell this run of 200 real, physical objects. So think of it this way: You’re not just buying a thought-provoking, take-it-to-the-coffee-shop book for yourself. You’re buying access for everybody. You’re a patron of the new liberal arts!

Er wordt steeds vaker geëxperimenteerd met nieuwe modellen. Zo heeft Chris Anderson zijn boek ‘Free’ in meerdere vormen gepubliceerd. Papier, Kindle eBook, audioboek, online en PDF. Elke versie heeft zijn prijs. Bijzonder hierbij is dan dat de volledige audioversie gratis wordt weggegeven, terwijl een kortere samenvatting tegen betaling over de toonbank gaat.

En op Lifehacking.nl kan je regelmatig erg goede boeken gratis downloaden (PDF). Vervolgens levert dit weer goede verkopen op in de Bruna winkel.

Zal er één model gaan overheersen? Ik denk het niet. In deze tijd blijft innovatie en verrassing belangrijk bij het uitgeven van informatie. Nieuw is meestal goed; naar de eindgebruiker luisteren is altijd goed. Toch?

Is dit een slimme marketingstunt (kijk bijvoorbeeld naar de samenwerking met American Express en Lexus) of biedt dit uitgevers de mogelijkheid om bestaande content opnieuw uit te geven?

Kijk op MINE: My Magazine. My Way.

MagCloud is een site waar uitgevers een magazine kunnen laten produceren, verzenden en verkopen. Dat lijkt niet zo ingewikkeld. Maar HP neemt het hele logistieke traject over. De uitgever hoeft alleen een magazine op te maken en HP regelt de rest. Voor 20 dollarcent per pagina (vaste paginaprijs) verzorgt HP het drukwerk (op een HP Indigo natuurlijk) en de nabewerking. Verzendkosten en de opslag voor de uitgever komen daar dan nog bij.
Best duur, nog wel. Een blad van 64 pagina’s kost dan USD 12,80 om te produceren. Voor massaproductie nog niet geschikt. Daarvoor zal de technologie van de machines nog moeten verbeteren. Maar voor een niche-uitgave ideaal.

Waar sites als Blurb en Lulu zich richten op boeken en de verkoop daarvan is de komst van MagCloud een logische. Geef je eigen magazine uit. Self-publishing. Alleen opmaken (online publiceren kon al met Issuu), de rest wordt geregeld. En nu nog een Nederlands alternatief, want Magcloud is alleen nog in de VS, Canada en Groot-Brittannië te gebruiken. Wie begint?